اسلام کوئیست
درباره سایت
آخرین مطالب
- آیا پیامبری به نام «اموص» یا «اموصیا» داشتیم؟ ...
- خلاصهای از زندگینامه زکریای نبی(ع) را بیان کنید؟ ...
- فتوت و جوانمردی از نگاه آموزههای اسلام به چه معنا است؟ ...
- سرزمین «نوبه» کجا است و مردم آن چگونه مسلمان شدند؟
- اگر فردی، اقدام به دزدیدن چیزی کند که نزد خودش مالیّت ندارد، اما طرف مقابل، آنرا مال بداند، آیا این اقدام او سرقت به شمار میرود؟
- منطقه «ذی طوی» کجا است؟ و آیا مخفیگاه و محل ظهور امام مهدی(عج) آنجا است؟
- لطفاً خلاصهای از زندگینامه حضرت موسی(ع) را بیان کنید.
- اگر محتوای روایتی با دانش نوین و کشفیات جدید در تضاد باشد، آیا میتوان آن را نشانه¬ای بر عدم وثاقت راویان آن دانست؟
- در فرازی از زیارتنامه ابراهیم پسر پیامبر اسلام(ص) به جای «ابن» از واژه «نجل» استفاده شده است. معنای «نجل» چیست؟
- واژههای «نعیم»، «نعماء»، «ناعم» و دیگر مشتقات از ریشه «نعم» در قرآن کریم دارای چه معنایی میباشند؟
امکانات وب
در قرآن کریم و نیز روایات مستند، نام چنین افرادی به عنوان پیامبر ذکر نشده است، اما در برخی گزارشهای تاریخی، چنین نامهایی آمده است که احتمالاً نام چند فرد باشد:
از «اموص بن زارح بن رعوئیل بن عیصو بنادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: محمد صدوق
حضرت زکریا(ع)[1] یکی از پیامبران بزرگ بنیاسرائیل است.[2] نام او هفت مرتبه در قرآن و در شش آیه و چهار سوره آمده است.[3]نسب زکریا
زکریا ابن ادق،[4] ادی،[5] ایم،[6] اردن،[7] اذن،[8] لدن،[9] برخیا[10] رحادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: محمد صدوق
واژه «فتوت» از ریشه «فتی»[1] به معنای جوان،[2] و جوان قوی[3] است که معادل آن در زبان فارسی کلمه «جوانمردی» است.[4] این واژه و مشتقات آن در قرآن به صورت «فَتًی»،[5] «فِتْیةٌ»،[6] «الْفِتْیةُ»،[7] «فَتادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: محمد صدوق
«نُوبَه»(با ضم نون، سکون واو و فتح باء)[1] به منطقه وسیعی در امتداد رود نیل و در جنوب مصر،[2] و همچنین به یکی از نژادهای سیاهپوست گفته میشد.[3] مرکز منطقه «نوبه» در گذشته، شهری به نام «دملقه» بود.[ادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: محمد صدوق
در اینباره نظر سارق یا فردی که از او دزدی شده ملاک نیست، بلکه ملاک، داشتن مالیت از دیدگاه اسلام است. البته در مورد سرقت مال مسروقهای که مالیت ندارد، بین فقها اختلاف نظر است:برخی از فقها،[1] مالیت راادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: محمد صدوق
«ذی طوی» که از دو واژه «ذی» به معنای «صاحب» و «طُوَی» با ضمه حرف «ط» و فتحه حرف «واو» تشکیل شده است،[1] نام منطقه مرتفعى در اطراف شهر مکه قدیم میباشد[2] که خانه هاى مکه از آنجا نمایان بود.[3]البته ادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: محمد صدوق
ولادت در مورد تاریخ دقیق ولادت موسی(ع) گزارشی در منابع معتبر یافت نشد. اما برخی سن ایشان را هنگام خروج از مصر هشتاد سال و 3840 سال بعد از هبوط حضرت آدم(ع) ذکر کردهاند.[1] در نتیجه میتوان گفت که ایشاادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: محمد صدوق
ابتدا باید گفت کمتر روایتی, با سلسله اسناد کاملاً معتبر وجود دارد که با آمدن علوم جدید، نتوان هیچ معنای صحیحی از آن برداشت کرد.[1] با این وجود اگر چنین اتفاقی به صورت استثنایی رخ دهد، وثاقت, تمام راویان,ادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: محمد صدوق
همانگونه که در پرسش آمده، در زیارت ابراهیم,[1] فرزند کوچک پیامبر, اسلام(ص) که در کودکی رحلت کرد، آمده است: «...اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُک بِحَقِّ مُحَمَّدٍ صَفِیک وَ إِبْرَاهِیمَ نَجْلِ نَبِیک أَنْ ادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: محمد صدوق
مشتقاتی که برگرفته از ریشه«نعم» میباشند، بیشتر در مواردی که حال خوش، زندگی دلنشین و یا هر خیر و برکتی وجود داشته باشد، مورد استفاده قرار میگیرند که هم شامل زندگی دنیوی و هم برکات معنوی میشود.مصدر ادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: محمد صدوق
تجسم اعمال، یا تجسّد اعمال و یا تمثّل اعمال، به معنای مجسم شدن اعمال آدمیان در روز قیامت است.[1] معنای تجسم اعمال این است که اعمال نیک دنیایی انسان در قیامت تغییر شکل داده، به صورت نعمتهای بهشتی درادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: محمد صدوق
1. همانگونه که از نام «شرح اشارات» پیدا است، این کتاب، شرحی بر کتاب «الاشارات و التنبیهات» ابن سینا بوده،[1] و کتاب مستقلی برای خواجه نصیر طوسی نیست. در همین راستا باید گفت که بیشترین انتظار از کتابادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: محمد صدوق
از جمله کلماتی که در قرآن به کار رفته، واژه «ابن» و مشتقات آن است که همگی از ریشه «بنو» میباشند. این کلمات به مقدار زیادی در قرآن تکرار شده است. کلماتی که از این ریشه در قرآن ذکر شده عبارتاند از:1. «ابن»: به معنای «پسر» است که گاهی مضاف به ضمیر شده و به صورت «ابنه» و «ابنها» به کار گرفته شده است. در بسیاری از موارد نیز الف ابتدای این کلمه حذف شده و به صوادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: محمد صدوق
قاعده «فراش»، یکی از قواعد مشهور فقهی است که در ابواب «نکاح»(عقد ازدواج) و «ارث» کاربرد داشته و مورد قبول مسلمانان است.[1]اصل این قاعده به روایتی از پیامبر اسلام(ص) بر میگردد، که فرمودند: «فرزندی که از زن شوهردار متولّد شده است، از آنِ شوهرش است».[2]طبق این قاعده فقهی، در جایی که رابطه زناشویی برقرار باشد و احیاناً رابطه جنسی خارج از محدوده زناشویی نیز برادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: محمد صدوق
در ارتباط با آنچه در پرسش مطرح شد باید گفت؛ امام صادق(ع) در هشداری نسبت به بیتوجهی و نداشتن حضور قلب هنگام اقامه نماز فرمود:«إِذَا قَامَ الْعَبْدُ إِلَى الصَّلَاةِ أَقْبَلَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَیْهِ بِوَجْهِهِ فَلَا یَزَالُ مُقْبِلًا عَلَیْهِ حَتَّى یَلْتَفِتَ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ فَإِذَا الْتَفَتَ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ أَعْرَضَ عَنْهُ» ؛[1]چون بنده اى ادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: محمد صدوق